Prošlo je godinu i po dana. Stanica je i dalje zatvorena. Ljudi prolaze pored spomen-obilježja, poneko zastane, neko se prekrsti, neko samo okrene glavu. Većina nastavi dalje. Ne zato što je zaboravila, nego zato što se sa takvom tragedijom ne može živjeti svaki dan istim intenzitetom.

Autor reportaže objavljene na portalu Balkan Stories opisuje čovjeka od pedesetak godina koji stoji ispred stanice i plače. Ne želi da bude fotografisan. Iako je na javnom mjestu, njegova tuga nije za kamere. Ta scena govori više od zvaničnih saopštenja. Novi Sad se nije oporavio od 1. novembra.

Na tom mjestu poginulo je 16 ljudi. Među njima je bila i Sara, djevojčica koja je imala šest godina.

Kod spomen-obilježja i dalje ima cvijeća, igračaka i svijeća. Neke su stare, neke su očigledno donesene nedavno. To je možda najtačnija slika odnosa grada prema tragediji: sjećanje nije nestalo, ali se umor uvukao među ljude.

Ostali su i strah i bijes.

Strah, jer je stanica bila obnovljena i otvorena za putnike. Ljudi su je koristili vjerujući da je bezbjedna. Bijes, jer javnost i dalje čeka potpun odgovor na pitanje ko je odgovoran za radove, nadzor, dozvole i političko otvaranje objekta koji nije smio postati mjesto smrti.

Željeznička stanica u Novom Sadu nije bila stara zapuštena zgrada koju niko nije dirao. Naprotiv, bila je dio velikog infrastrukturnog projekta. Obnavljana je, otvarana i predstavljana kao dokaz modernizacije. Poslije pada nadstrešnice, ista ta zgrada postala je dokaz da se kod velikih projekata ne smije pitati samo ko presijeca vrpcu, nego i ko potpisuje papire, ko kontroliše radove i ko odgovara kada nešto pođe po zlu.

Zbog toga je tragedija u Novom Sadu brzo izašla iz okvira lokalne nesreće. Studenti i građani širom Srbije mjesecima su tražili odgovornost. Protesti nisu bili samo izraz žalosti. Bili su i odgovor na osjećaj da se iza jedne srušene nadstrešnice vidi mnogo veći problem: korupcija, neodgovornost i institucije koje reaguju tek kada je već kasno.

Porodicama poginulih nijedan sudski postupak ne može vratiti najbliže. Ali bez jasnog epiloga ostaje poruka da se i poslije smrti šesnaest ljudi sve može razvući, relativizovati i prepustiti zaboravu.

Ispred stanice zato i dalje stoje crvena srca. Pored njih prolaze putnici, prolaznici, policajci, novinari, djeca, stariji ljudi. Neko pogleda, neko ne. Ali imena ostaju tu.

Sara, Valentina, Đorđe, Milica, Nemanja, Anđela, Miloš, Stefan, Sanja, Goranka, Vukašin, Mileva, Đuro, Vasko, Anja i Vukašin.

The post Ožalošćeni Novi Sad još čeka pravdu first appeared on Gerila.info.

Po nalogu Javnog tužilaštva za organizovani kriminal u Beogradu uhapšeno je, prenosi list Danas, više lica. Među njima i bivši ministar u Vladi Srbije Tomislav Momirović.

Tužilaštvo, navodi se, vodi finansijsku istragu koja se odnosi na projekat rekonstrukcije Željezničke stanice u Novom Sadu. U padu nadstrešnice na toj željezničkoj stanici je u novembru prošle godine stradalo šesnaest ljudi. Pad nadstrešnice na rekonstruisanoj Željezničkoj stanici i izostanak adekvatne reakcije nadležnih institucija doveo je do najvećih protesta u istoriji Srbije. Protesti u kontinuitetu, svakodnevno, traju gotovo osam mjeseci.

Vlast u Srbiji, predvođena Aleksandrom Vučićem, mjesecima relativizuje pad nadstrešnice i smrt 16 ljudi dok režimski mediji predvođeni Informerom, Pinkom i Hepijem građane Srbije koji traže pravdu nazivaju izdajnicima, blokaderima i rušiteljima Srbije.

GERILA info

The post Uhapšen Toma Mona first appeared on Gerila.info.

Ono što je počelo kao reakcija na tragično urušavanje nadstrešnice na novoobnovljenoj željezničkoj stanici u Novom Sadu — gdje je život izgubilo 15 ljudi, a dvoje teško povrijeđeno — preraslo je u širi pokret koji obuhvata zahtjeve za odgovornošću, reformom obrazovanja i suprotstavljanje, kako se smatra, represiji vlasti.

Iskra koja je zapalila proteste

Tragedija na željezničkoj stanici u Novom Sadu 1. novembra bila je surovi podsjetnik na ljudsku cijenu korupcije i nemara. Izgrađena od strane kineskog konzorcijuma CRIC&CCCC, stanica je otvorena uz veliko slavlje početkom ove godine. Međutim, postavljaju se pitanja o nedostatku upotrebne dozvole, koja je prema zakonu obavezna kako bi se potvrdila bezbjednost objekta.

Nakon nesreće, protesti su se proširili širom zemlje. Demonstranti su obojili Trg slobode u Novom Sadu crvenim otiscima ruku, pod sloganom “Korupcija ubija”. Pokret je brzo dobio na značaju, okupivši studentske grupe, opozicione političare i obične građane koji zahtijevaju pravdu za žrtve i odgovornost zvaničnika.

Studenti preuzimaju vođstvo

Dana 2. decembra, studenti Univerziteta u Beogradu pojačali su svoj aktivizam blokadom Rektorata i tri fakulteta — Filološkog, Filozofskog i Prirodno-matematičkog. Akcija je simbolično počela u 11:52, trenutku kada je došlo do urušavanja nadstrešnice u Novom Sadu. Paralelno, njihove kolege na Univerzitetu u Novom Sadu blokirali su Filozofski fakultet, uz podršku profesora koji su obustavili nastavu u znak solidarnosti.

Zahtjevi studenata su jasni i odlučni:

• Puno objavljivanje sve dokumentacije o rekonstrukciji željezničke stanice u Novom Sadu.
• Krivično gonjenje odgovornih za urušavanje nadstrešnice.
• Pravda za studente i građane napadnute tokom mirnih protesta, uključujući i slučaj napada na studente dramskih umjetnosti u Beogradu.
• Povećanje budžeta za državne univerzitete za 20%.

Studenti ističu da blokade nisu samo borba za njihove zahtjeve, već i za zajednički otpor protiv sistemskog zanemarivanja.

Talasi otpora širom zemlje

Protesti su prevazišli univerzitetske okvire. Srednjoškolci u Novom Sadu, posebno učenici čuvene Gimnazije “Jovan Jovanović Zmaj”, organizovali su javne časove i proteste u znak podrške svojim profesorima, za koje tvrde da su meta napada zbog pružene podrške učenicima. Profesori su takođe zauzeli stav, a jedna bivša profesorka je dirljivo spomenula pjesmu Krvava bajka kao simbol moralnog stava prosvetnih radnika.

Odgovor vlasti bio je mješavina omalovažavanja i ciljanih akcija. Premijer Miloš Vučević, čiji sin pohađa gimnaziju u Novom Sadu, optužio je profesore da su primoravali učenike da učestvuju u protestima — tvrdnja koju su i nastavnici i učenici odlučno demantovali. Ove optužbe samo su dodatno podstakle javni gnjev, dok su aktivisti osudili pokušaje ućutkivanja.

Studentski pokret dio je šireg nezadovoljstva u Srbiji. Protesti zbog predloženih izmjena Krivičnog zakonika, nezadovoljstva finansiranjem obrazovanja i planova za urbanu obnovu — uključujući rušenje hotela Jugoslavija i zamjenu Starog savskog mosta u Beogradu — doprinijeli su sveobuhvatnom pokretu. Demonstranti dijele zajedničku frustraciju zbog vlasti koju optužuju za favorizovanje političke i ekonomske elite nauštrb javnog interesa.

Protesti su naišli na otpor. Demonstranti su se suočili sa kontra-protestima, za koje se tvrdi da su organizovani od strane pristalica vlasti, kao i sa incidentima nasilja. Vlasti su proteste opisale kao remetilačke, dok su zvaničnici tvrdili da “zlostavljaju obične građane”.

Presudni trenutak za Srbiju

Ovi protesti predstavljaju ključnu tačku za Srbiju — test za njene demokratske institucije, društvenu otpornost i snagu kolektivne akcije. Dok studenti nastavljaju blokade i plenume, zemlja posmatra, podijeljena, ali zaintrigirana.

Za demonstrante, njihovi zahtjevi simbolizuju nešto više od pravde za Novi Sad ili dodatnog finansiranja univerziteta; oni predstavljaju otpor protiv, kako se čini, dugogodišnjeg urušavanja povjerenja javnosti i odgovornosti vlasti. Da li će njihovi napori dovesti do značajnih promjena ili će nestati pod težinom ukorijenjenih sistema, ostaje neizvjesno.

Ali jedno je sigurno: nova generacija Srba odlučna je da se njen glas čuje.

Gerila.info

The post Srbija na prekretnici: Studenti, profesori i građani u borbi za pravdu first appeared on Gerila.info.